۵ساعت راه طی کردیم تا اینکه به شهر محل سکونت دائیم و خونوادش رسیدیم.شب شده بود حول و حوش ۱۱ شب...

چیز زیادی از خیابونا پیدا نبود و لی اونچه کاملا به وضوح مشخص بود وجود درختای زیاد تو خیابونا بود. از همون زمان عاشق طبیعت و گل و گیاه بودم و اون شب از این بابت خیالم راحت شد که پا به سرزمین سر سبزی گذاشته ام.

تا اون زمان٬ من٬ دائیم و خونوادش رو از نزدیک ندیده بودم ! و هیجان دیدنشون منو یک لحظه رو پا بند نمی کرد! خصوصا اینکه مامان گفته بود :دخترم٬ دختر دائیت هم سن خودته و می تونید دوستای خوبی برای هم باشید. این قسمت داستان رو که خیابون رو اشتباهی رفتیمو ٬دائیم ٬بنده خدا چقد معطل شده بود بر خیابون اصلی رو نمی گم که خودم از یاد آوریش خندم می گیره...

خلاصه بعد از اون همه گم شدن تو خیابونای مختلف ٬ دائیم پیدامون کردو با کلی کبکبه و دبدبه ما رو از در ورودی اصلی خونه شون به داخل ساختمون راهنمائی کرد. ولی مگه به ساختمون می رسیدیمخدایا این راهروی طولانی کی تموم میشه

اما به طولانی بودنش می ارزید ٬ بچه ها٬ تو حاشیه ی راهروی حیاط٬ تموم باغچه های سرتاسر راهرو غرق گلهای ساقه بلند بود.تا  اون موقع اسم گلا رو زیاد بلد نبودم ولی بعد از اون دوران طلائی زندگیم و به لطف زن دائی مهربونم ٬با گل و گیاه اشنا شدم.

ساختمون ٬وسط حیاط ٬یا بهتر بگم ٬باغ بنا شده بود و اطراف اون رو فضای باز و سر سبزی  احاطه کرده بود...خنکای هوا که به پوست صورتم می خورد حس خوبی بم می داد...خنکای هوای مهر ماه...وارد ساختمون که شدیم خانم اروم و متشخصی به استقبالمون اومد حدسم درست بود زن دائیم بود.

همون لحظه اون برخورد اروم و در عین حال محترمانه ی زن دائیم به دلم نشست و ظاهرا این حس متقابل بود اینو روزهای بعد متوجه شدم.

دختر دائیم رو هم طبیعتا خیلی زود شناختم چون یه دختر بچه بیشتر تو اون خونه زندگی نمی کرد.همون دقایق اول با هم اخت شدیم و از خوشحالی دور خونه بالا پائین می پریدیم به قول زن دائیم از همون شب اول زلزله ی ۱۲ ریشتری٬ خونه رو تکون داد

شام آماده بود. زن دایی عزیزم چلو خورشت بریونی پخته بود.خورشت بریونی به اون نوع خورشت میگیم که با گوشت چرخ شده و سیب زمینی نگینی خرد شده و رب و ...درست میشه .توی بعضی شهر ها به این خورشت قیمه ریزه میگن.

سبزی های تازه و معطری که روی سفره  بود حکایت از این داشت که حداکثر ۱ساعت پیش از باغچه ی پشتی خونه چیده شدن. جریان خنده دار و با مزه ای موقع خوردن شام برام اتفاق افتاد. ما تو خونه ی خودمون از ظرفای چینی استفاده می کردیم و تا اون موقع توی ظرفای کریستال بی رنگ ٬ حد اقل٬ من غذا نخورده بودم. چند دونه برنج ته ظرفم مونده بود و از اونجایی که مامانم همیشه اصرار داشت غذامو تا اخرین قطره نه ببخشید تا آخرین لقمه باید بخورم منم افتاده بودم به جون اون برنجای ته بشقابم غافل از اینکه اون دونه های برنج زیر بشقاب بودن و از قبل توسط یه ادم ناشی"دختر دائیم"رو سفره ریخته شده بود...

این جریان شروع خوبی شد برای شلیک خنده ی جمع بعد از صرف شام دختر دائیم منو به اطاق خودش برد. وجود یه کتابخونه ی مملو از کتابای داستان ٬حکایت از این داشت که من می تونم اوقات فراغتم رو به راحتی پر کنم. و من اون شب  رو با خیال اسوده کنار دختر دائی مودب و مهربونم روی یه تخت یه نفره و بدون داشتن بستری اسوده به صبح رسوندم...

این خاطره ادامه دارههههههههههههه... دوستون دارم دوستای گلممممممممممممممم